En toen werd het stil.
Het voelde als een stilte na de storm.
En dat was hard nodig.
Ik zat in een rollercoaster sinds de zomer.
Voorbereiding challenge, video’s en audio’s maken,
een werkboek creëeren, de challenge week,
de besloten facebookgroep, de vele uitingen op Social Media,
mijn eerste webinarfeestje ooit, mijn tweede webinar.
Al het werk achter de schermen.

Ik had haast, zat in een stroomversnelling, en wilde niet stoppen,
ging door op wilskracht, mijn planning had mij in de tang.
Maar na het tweede webinar voelde ik me leeg,
er klopte iets niet.

Ik nam rust, plande een dag vrij.
Ging de natuur in, nam een yogales.
en kwam langzaam weer terug bij mijn gevoel.

En wat ik voelde was dankbaarheid.
Dankbaar dat ik al zoveel stappen heb gezet
die ik daarvoor nog nooit had gezet.
Ik was vele malen uit mijn comfortzone gestapt,
maar was me daar niet van bewust,
omdat ik maar doorging.

Ik voelde dankbaarheid voor het enthousiasme, de openheid en feedback
van de deelnemers aan de Surrender to Silence Challenge.
Hun bewuste stap om mee te doen
en samen in de energie van stilte te stappen,
met vallen en opstaan,
zo echt en zo bijzonder.

Deze week stelde ik me voor het slapen de vraag:
‘Wat moet ik doen?’
Ik liet los, vol vertrouwen
en de volgende ochtend wist ik het.
Een dieper weten.

Neem wat meer tijd.
En doe het op je eigen manier.
Laat je ideeën verder rijpen.
Waarom die haast? Dit ben jij niet!

Door te stoppen voelde ik
dat ik mijn eigen pad mag volgen,
niet het pad van een ander.
Maar soms vergeet ik dat.
Ik blijf altijd een leerling.

En nu?
Samen met mijn business coach heb ik gebrainstormd.
De ideeën vlogen over tafel.
Bladzijden heb ik volgeschreven.
Ik moest gewoon bijkomen van zoveel creativiteit!
Er komt een nieuwe datum.
En een bijzonder aanbod.

Stilte na de storm..

Gras groeit niet sneller
door eraan te trekken.

Liefs, Marianne

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *